Ketika kami sedang asyik berbual, rupa-rupanya ada yang sedang memerhati rapat. Saya tidak kenal beliau tapi beliau seolah-olah 'seseorang' juga dalam masyarakat. Wajahnya pernah saya lihat cuma lupa untuk mengenali siapa beliau sebenarnya. Beliau pun ikut juga berbual sama dan melihat kepada Bahasa Inggeris yang digunakan, sah beliau memang seseorang yang 'terhormat' juga dalam masyarakat.
Saya berkata demikian kerana kalau pakcik biasa, tidak mungkin dapat sefasih beliau dalam berbicara dengan orang asing. Dia bertanya tentang latar belakang pendidikan saya. Saya memperkenalkan diri sebagai mahasiswa tahun akhir di USIM dan sedang menunggu Majlis Konvokesyen. Beliau terus menganggap bahawa saya mengambil jurusan perubatan atau aliran Sains. Dengan senyum, saya katakan bahawa saya merupakan lulusan pengajian agama dan baru sahaja pulang dari Indonesia menjalani latihan praktikal di beberapa buah pondok pesantren dan pusat pengajian di sana.
Jelas kelihatan dari raut mukanya terkejut dan sangkaannya telah meleset. Saya ingatkan awak ambil jurusan perubatan. Biasanya, jarang nak jumpa pelajar agama yang boleh bercakap Bahasa Inggeris seperti awak. Saya diam malu sambil terfikir, "bahasa aku ni masih lemah apatah lagi banyak kesalahan dalam berbicara. Cuma, apa yang aku miliki adalah berani dan yakin sahaja". Dia meneruskan pertanyaan tentang diri saya dan masa depan selepas tamat belajar, saya katakan InsyaAllah ingin menyambung pengajian ke peringkat Master dan PHD.
Kini giliran saya pula untuk berani bertanya tentang siapa dirinya, beliau cuma memperkenalkan diri sebagai orang kampung biasa dan datang ke Kelantan untuk menghadiri undangan majlis perkahwinan sahabat. Setakat itu sahaja perbualan kami dan kami berpisah setelah flight mendarat.
Comments